|
|
|
|
|
|
|
PLAVA SOBA
Dejvid Her
Reditelj Alisa Stojanović
Premijera 23. novembra 2003. Teatar "Bojan Stupica"
Predstava traje oko 1h 55' |
|
 Igraju |
| O drami |
| O piscu |
| O reditelju |
| Kritike |
|
Igraju:
Vanja Ejdus
Boris Milivojević
Prevodilac: Danica Ilić
Reditelj: Alisa Stojanović
Scenograf: Mrdjan Bajić
Kostimograf: Zora Mojsilović-Popović
Izbor muzike: Robert Klajn
Ples: Branka Pujić
gore
|
|
O DRAMI:
(...) Originalna verzija Vrteške imala je skandalozni uticaj na moral XIX veka. Danas ova drama može da se interpretira na različite načine. Ljudi su se navikli da prate događaje u vezi sa poznatim parovima. Možda Her želi da ukaže na to da je vreme da prestanemo da se sablažnjavamo i da se spustimo na zemlju i suočimo sa svojim mračnim stranama. S druge strane, stavljajući seks u prvi plan on sebi daje mogućnost da gleda na naše potrebe i želje na dublji i složeniji način. Njegovi likovi očigledno ne traže "samo jednu stvar". Psiholozi evolucije svode sve naše motivacije na seks. Ali ovde vidimo seks kao način da se stigne do različitih završetaka, koji su lični i pojedinačni.
Danas su ljudi preokupirani pitanjem ličnog identiteta. Ovo pitanje u drami postavlja lik aristokrate, koji se pita da li smo mi ikada samo jedna osoba i razmišlja o tome kako smo mi različite osobe u kontaktu sa različitim ljudima. Svaka scena nam dozvoljava da vidimo i onu drugu stranu svakog lika. Korišćenje samo dva glumca samo pojačava tu suštinu.
Vrteška se bavila tamnom stranom ljudske želje. Danas su ljudi preopterećeni i traže nešto vragolasto što bi moglo da njihovu dosadu zadrži na odstojanju. Plava soba je u isto vreme više gorka i slatka nego mračna.
Mark Tajson,
preuzeto sa sajta: www.culturewars.org.uk
gore
|
|
O PISCU:
Dramski pisac ser DEJVID HER rodjen je 5. juna 1947. godine u Bekshilu u Istočnom Saseksu, u Engleskoj i studirao je na Lensing koledžu i Jesus koledžu u Kembridžu. Bio je jedan od osnivača Portable Theatre Company, glumio je, režirao i pisao drame. Drama Prevarant (Slag) prvi put je izvedena u Londonu 1971. godine u Hampstead Theatre Clubu. Bio je dramaturg Royal Court Theatre u Londonu u sezoni 1970/71 i dramaturg u Nottingham Playhouse 1973. godine. Jedan je od osnivača Joint Stock Theatre Group sa Dejvidom Okinom i Maksom Staford-Klarkom 1975. godine. Dobitnik je stipendije ''US/UK Bicentennial'' za 1977. godinu. Od 1984. godine je kućni reditelj u National Theatre-u. Dobio je titulu viteza 1998. godine i član je Kraljevskog društva za književnost.
Neke od njegovih najpoznatijih drama su: Zglob (Knuckle, 1974) za koju je dobio nagradu Mail on Sunday/John Llewellyn; Fenšen (Fanshen, 1975) zasnovanoj na knjizi Vilijema Hintona; Izobilje (Plenty, 1978), portret razočaranja u Berlinu posle II svetskog rata, koja je prvi put izvedena u National Theatre-u u Londonu; Pravda: komedija iz Ulice Flit (Pravda: A Fleet Street Comedy, 1985), napad na englesko novinarstvo koju je napisao sa Hauardom Brentonom; Tajni zanos (The Secret Rapture, 1988); trilogija Pomahnitali demon (Racing Demon, 1990), Sudijski žamor (Murmuring Judges, 1991) i Odsustvo rata (The Absence of War, 1993), o trima britanskim institucijama: Anglikanskoj crkvi, pravnom sistemu i Laburističkoj partiji; Pogled u nebo (Skylight, 1995); Ejmin pogled (Amy's View, 1997) i Judin poljubac (The Judas Kiss, 1998).
Takodje je adaptirao za pozorište Čehovljeve drame Platonov i Ivanov; Šniclerovu dramu Vrteška (Plava soba) i Brehtovu Majku hrabrost i njenu decu. Godine 1998. (i opet 2002) glumio je u sopstvenom komadu, Via Dolorosa, monodrami inspirisanoj posetom Izraelu i Palestini za Royal Court Theatre. Iskustvo glume i pisanja komada dalje je istraživao u dnevniku Gluma (nepristojno ponašanje): Jedan dnevnik (Acting up: A Diary) objavljenom 1999. godine. Medju najnovijim dramama koje je Dejvid Her napisao nalaze se i: Moj krevet od cinka (My Zinc Bed), čija je premijera bila u Royal Court Theatre-u u Londonu septembra 2000. g. i Dah života (The Breath of Life, 2002). Njegova nova drama, Stalni put (The Permanent Way, 2004), koja govori o tome kako se jedan politički san pretvara u pakao, biće prvi put izvedena u Royal National Theatre-u u januaru 2004. godine.
Napisao je i adaptaciju svoje drame Izobilje 1985. kao i scenarija za filmove koje je i režirao: Veterbi (Wetherby, 1985), Pariz noću (Paris by Night, 1988). Uradio je i scenario za film Luja Mala Kobna veza (Damage, 1992).
Ser Dejvid Her živi u Londonu.
Preuzeto sa sajta: www. contemporarywriters.com
gore
|
|
O REDITELJU:
ALISA STOJANOVIĆ
Diplomirala je pozorišnu režiju u klasi prof. Dejana Mijača 1991. godine. Docent je na Fakultetu dramskih umetnosti. U beogradskim pozorištima režirala je Ćelavu pevačicu E. Joneska (Malo pozorište "Duško Radović"), Stazu divljači F.K. Kreca (Atelje 212), Zapali me L. Vilsona (Beogradsko dramsko pozorište), Iza kulisa M. Frejna (Atelje 212), Kabare, ko-režija sa Sojom Jovanović (Teatar T), Lagum S. Velmar-Janković (Atelje 212), Alisa u zemlji čuda L. Kerol - V. Djurić (Pozorište "Boško Buha"), Pod okriljem zvezda M. Puiga (Beogradsko dramsko), Ovde M. Frejna (Atelje 212), Master-klas T. Nelija (Bitef teatar), Parovi G. Markovića (Atelje 212), Bliže P. Marbera (JDP), Art i Tri verzije života J. Reze (Atelje 212), Paviljoni M. Marković (JDP), Supermarket B. Srbljanović (JDP), Sudbina i komentari R. Petkovića (Narodno pozorište), J. Mijović i J. Petrović Seks za početnike (Malo pozorište "Duško Radović"), Glengeri Glen Ros D. Memeta (Beogradsko dramsko pozorište).
gore
|
|
KRITIKE:
... Reditelj Alisa Stojanović, koja se afirmisala kao umetnik izrazitog senzibiliteta kada su u pitanju savremene teme i pojave, postavila je na scenu „Bojana Stupice” JDP Herovu Plavu sobu sa izrazitom težnjom da izvodjenje u punoj meri dobije obeležje današnjice. U tom pogledu, znatno su joj pomogli vajar Mrdjan Bajić u svojstvu scenografa, a takodje i kostimograf Zora Mojsilović. Scenografija jarkih boja, uvek vizuelno efektna i funkcionalna, tako da je okretanjem i drugim kombinacijama omogućila brze promene prizora i time znatno doprinela dinamici predstave, uspešno je dočaravala ambijente svakog pojedinog prizora. I još jednu komponentu predstave ne smemo zanemariti. Reč je o dizajnu svetla Svetislava Calića, koji je postigao da scenski prizori budu zaista efektni. Izbor muzike Roberta Klajna i igračka rešenja Branke Pujić imali su izrazito savremeno obeležje.
Mladi glumci Vanja Ejdus i Boris Milivojević pokazali su velike sposobnosti menjanja svoga izraza. Naravno, to su obnavljali sa promenljivim uspehom: Ejdusova je imala više autentičnosti kada je tumačila mladje likove iz redova „običnih” društvenih krugova, a Milivojević, takodje, bio je ubedljiviji kada je trebalo dočaravati grubijane i nasrtljivce iz nižih društvenih redova....
Raško V. Jovanović U repertoarskom lavirintu, Drama, časopis Udruzˇenja dramskih pisaca Srbije, br. 6, Beograd, 2004.
gore
|
|
|
|
|
