BEND MARTINOVA DRUŽINA : Aleksandar Arsić (truba), Branko Marković (bas gitara), Srdjan Marković (piano), Radoš Ćapin (bubnjevi)

FAŠISTI / ORKESTAR: Jovan Savić (truba), Predrag Nedeljković (klarinet), Mladen Lukić (trombon), Ivan Platner (trombon), Zoltan Lukačević (tuba), Marko Perić (grand kasa), Aleksandar Radulović (doboš)

Prevod: Boško Milin
Adaptacija: Paolo Madjeli i Morana Foretić
Scenograf: Hans Georg Šefer
Kostimograf: Leo Kulaš
Kompozitor: Ljupčo Konstantinov
Dramaturg: Marina Milivojević Madjarev
Scenski pokret: Vladimir Logunov

gore

Eden fon Horvat (Ödön von Horvath, Sušak 9. XII 1901 - Pariz 7. VI 1938) srednjoevropski pisac nemačkog govornog područja. Voleo je da kaže: "Rodjen sam u Rijeci, odrastao u Beogradu, Budimpešti, Bratislavi, Beču i Minhenu, imam madjarski pasoš - ali 'domovina'? To mi je nepoznato." Voleo je berlinski život kasnih 20-ih godina XX veka, ali sa jačanjem nacizma, napušta Nemačku, a njegove drame iako popularne, povučene su sa repertoara nemačkih pozorišta 1933. Za svog kratkog života napisao je više pripovedaka, nekoliko romana (Večiti malogradjanin, Dete našeg vremena, Mladež bez Boga) i dramska dela: Priče iz Bečke šume, Don Žuan se vraća iz rata, Kazimir i Karolina, Italijanska noć, Kod lepog izgleda, Vera, ljubav i nada, Ubistvo u ulici Mord, Žičara, Spavaj, moja mala nevesto, Trivijalna ljubavna priča, Serenada, Slučaj Ele Vald ...

gore

Bleskasti tobogan istorije

... (Komad deluje) kao da je napisan danas ili juče u Beogradu! Samo što nisu u pitanju imena naših partija koje se prepucavaju oko stvaranja koalicija i što rezultat - predaja vlasti nacistima, ne zvuči isto kao što će zvučati kad se ta vlast kod nas dragovljno preda u pogrešne ruke! Inače, sve je isto kao u vreme o kome govori Eden fon Hrovat ... I sada dolazi forma u kojoj je Madjeli odenuo ovu karnevalsku noć krabuljnog plesa. Maske nad maskama spadaju i ponovo se stavalju da bi se još jednom skinule i da bi ih neko gazio po podu u surovoj igri raskrinkavanja i optužbe za veliku krivicu - predaju vlasti nacistima na tanjiru! Scenografija Hansa Georga Šefera prikazuje jedan ogroman dovodni ili odvodni kanal - cev kao izlaz iz kanalizacije koja predstavlja ogromna usta i koristi se tako da izbljuvava iz sebe, pravo na scenu i karaktere i stvari ... Taj bleskasti tobogan istorije i dogadaja donosi razne preokrete, a na kraju se sve, naravno, završi jednostavno smrću! ... Da - to je ono što nam poručuje Eden fon Horvat, a prosledjuje nam naš provereni i iskreni prijatelj Paolo Ma?eli sa svim beogradskim glumcima i glumicama na sceni. Na čelu te uspešne kolone Jugoslovenskog dramskog pozorišta stajao je Bogdan Diklić u ulozi pokvarenog i nesposobnog, ostarelog i pospanog - Senatora Demokrate. Stajao je na početku te bogate i razigrane kolone glumaca i dominirao složenošcu i bogatstvom kontrapunktirane glume...

Goran Cvetković, Repotrer, 8. decembar 2004.

Skupina levih i desnih ujdurmaša

... Italijanska noć u Jugoslovenskom dramskom pozorištu i jeste niz žestokih crno-crvenih slika snažno podvučenih ironijom; analiza, sklapanje i rasklapanje mimikrijom natopljenog političkog uma i svesti... I ako je, na prvi pogled, ovo muška i muški radjena predstava, onu drugu, dublju, tragičnu dimenziju predstavi daju zrelo i odvažno igrani ženski likovi Leni Radmile Tomović, Adele Tamare Vučković, Ane Sonje Kolačarić, Nepoznate Mirjane Karanović, gospodje Hinterberger Radmile Radovanović ... Predstava sa kojom se nije lako intimizirati, natopljena gorčinom, volterovskim besom i pitanjem da li su, odista, glupost i palanački um toliko moćni, večni i nesavladivi! A život, šta to beše život.

Muharem Pervić, Politika, 6. decembar 2004.

Stupovi šutnje

... U prvom redu, Italijanska noć je u Magellijevom rukopisu sumorna groteska, crni politički cabaret kroz koji prolaze likovi pomalo luciferske fizionomije i u kojem scene seksualnog egzibicionizma podcrtavaju mračnu pervertiranost atmosfere. Na razbijenoj pozornici koja je u isto vreme park, gostionica i politička tribina, uz glazbenu obradu Ljupča Konstantinova i živu glazbu za permanentni sprovod, miješaju se ekspresionistički podcrtane scene realnih zbivanja i fantazmagorije jednog društvenog sloja koji se raspada. Italijanska noć prolazi u sporom i praznjikavom ritmu, ali se iza te samrtne atmosfere osjeća ogromna energija cjelokupnog ansambla kojeg predvodi troje glumaca velikog iskustava i dominantne geste: Mirjana Karanović, Bogdan Diklić i Nebojša Glogovac.
Sve u svemu, Italijanska noć koja u estetskom smislu možda ne nudi nešto posebno novo potrebna je predstava jednom, od Drave do Morave, povijesno nekapacitiranom društvu demokratske shizofrenije u kojem je volja za nemoč danas najvitalnija društvena snaga.

Bojan Munjin, Feral Tribune, 2. decembar 2004.

gore